ՔԱՐՈԶ
(21 Դեկտեմբեր 2008)
§Աստուած, ներէ մեղաւորիս մեղքերը¦
(Ղուկաս ԺԸ.13)
Մեր Տէրը Յիսուս Քրիստոս երեք տարիներու վարդապետութեան շրջանին, Իր քարոզութեանց գլխաւոր երկու նիւթերը ըրաւ Ապաշխարութիւնը եւ Ներումը։ Երկու սքանչելի բառեր, որոնցմով եթէ անձ մը վերանորոգուած ըլլայ, կրնայ բանալ Աստուծոյ Արքայութեան դռները, քանի որ զղջումը ու Տիրոջ հետ հաշտութիւնը, իրար ամբողջացնող երկու գաղափարներ են։
Քրիստոսի քարոզած նոյն այդ երկու բառերն էին, որոնք եկան մեր Տիրոջ օրհնաբեր մարդեղութեան հետ Աստուածային շունչով մը կերպարանափոխելու աշխարհը, ազնուացնելու մարդկային բթացած զգացումները, ստեղծելու նոր բարոյական մը եւ անսահման սիրով հնչեցնելու մարդոց եղբայրութեան եւ հաւասարութեան աւետիսը։ Յիսուս Քրիստոսի Աւետարանին յաւիտենական եւ չհինցող պատգամն էր թէ քէնի ու ոխի սերմերը չէին կրնար արմատ նետել Աստուծոյ պարտէզին՝ աշխարհի մէջ, եւ թէ բոլոր մարդիկ նոյն ծագումը ունէին եւ բոլորն ալ զաւակներն էին Երկնաւոր Հօր։
Զղջալ ու Աստուծոյ ներումին արժանանալ։ Սիրելիներ, արդեօք մենք լիովին կ՚ըմբռնե՞նք ներելու ու ներուած ըլլալու ամբողջական իմաստը։ Մարդիկ, նման լուսնին, ունին իրենց մութ մէկ կողմը, զոր ուրիշին ցոյց չեն տար։ Սակայն բարեբախտաբար Հայր Աստուած կը տեսնէ ա՛յն ինչ որ ուրիշները չեն տեսներ կամ չեն կրնար տեսնել։ Ան մեզ պիտի ընդունի այնպէս՝ ինչպէս որ ենք եւ մեր բոլոր յանցանքներն ու մեղքերը պիտի լուայ ու մաքրէ Իր շնորհներու աւազանին մէջ։
Այսօր առակով մը Աստուածորդին կու տայ պատմութիւնը Փարիսեցիին ու Մաքսաւորին։ Առաջինը՝ կը ներկայացնէր Հրեայ ժողովուրդի ընտրեալ դասակարգին բարձրագոյն խաւը, անհատներ՝ որոնք իրենց անձին մէջ խտացուցած էին իրենց կրօնական ու ազգային բոլոր առաքինութիւններն ու ձգտումները։ Փարիսեցիները իրենց կրօնական պարտականութիւնները այնքա՜ն լուրջի առած էին, որ նոյնիսկ անցած էին պահանջքներու սահմանումներէն անդին, քանի որ անոնք շաբաթը երկու անգամ ծոմ կը բռնէին, տասանորդ կու տային, բարձր դիրքի ու պատիւի արժանի էին եւ հետեւաբար կը յաւակնէին թէ իրենք ուրիշներէ աւելի լաւ ու կարեւոր անձեր էին։ Իսկ առակին երկրորդ հերոսը՝ Մաքսաւոր մըն էր։ Անոնք ժողովուրդի աչքին զզուելի էակներ էին, որոնք իրենց ազգակիցներու արիւնը կը քամէին։ Առակին Մաքսաւորը, կանգնած տաճարին մէկ մութ անկիւնը, առանց նոյնիսկ համարձակելու աչքերը երկինք բարձրացնելու, կու լար կուրծքը ծեծելով, որովհետեւ ինք լաւ գիտէր թէ ինքը ազնիւ չէր, մեղաւոր մըն էր, եւ թէ ինք իրաւունք անգամ չունէր Աստուծոյ ներողամտութիւնը հայցելու, ատոր համար ալ երբ կ՚աղօթէր, մէկ բան մը միայն կը կրկնէր §Աստուած, ներէ մեղաւորիս մեղքերը¦ (Ղուկաս ԺԸ.13)։
Քրիստոս, Փարիսեցիի օրինակով կը պախարակէ մարդ արարածին մէջ գտնուող այն խոտելի եւ յոռի սովորութիւնը որով ան միշտ կը միտէր ինքնագովութեան։ Այո, մենք բոլորս մեղաւորներ ենք, ինչպէս Յովհաննէս Աւետարանիչ կ՚ըսէ. §Եթէ ըսենք՝ մենք բնաւ մեղք չունինք, մենք զմեզ խաբած կ՚ըլլանք, եւ ճշմարտութիւն չկայ մեր մէջ։ Իսկ եթէ խոստովանինք մեր մեղքերը՝ հաւատարիմ է Ան եւ արդար, ներելու մեզի մեր մեղքերը եւ մաքրելու մեզ ամէն անարդարութենէ¦ (Ա. Յովհ. Ա.8,9)։
Երբ մեր Տէրը աւարտեց այս առակը, հաւանաբար ներկաներէն ոմանք հարց տուին իրենք իրենց թէ իսկապէս Մաքսաւորը արժանի՞ է ներման։ Անկասկած՝ այո՛։ Երբ կ՚անդրադառնանք թէ լսուած է մեր զղջումը եւ ներուած են մեր մեղքերը, այդ այլեւս կու գայ ձերբազատելու մեզ մեղքին կաշկանդումէն, եւ առիթ կու տայ որ մենք եւս մեր կարգին ի վիճակի ըլլանք ներելու ուրիշներու։
Սիրելի Քոյրեր եւ Եղբայրներ,
Եկէ՛ք աղօթենք սրտանց, որ Հայր Աստուած օժտէ մեր մէջ Մաքսաւորին աղօթելու համեստ եւ խոնարհ ոգին, որովհետեւ Աստուած անտես չառնէր խոնարհ եւ մաքուր նման հոգիները։ Հետեւաբար բանանք ականջները մեր հոգիներուն՝ լսելու համար երկնային կոչը, որ մեզ կը հրաւիրէ ապաշխարելու, ներուելու, ներելու եւ դառնալու վերջապէս որդիները Լոյսի ու Սիրոյ։ Ամէն։
Զաքէոս Ծ. Վրդ. Օհանեան
|