ՔԱՐՈԶ

(1 Փետրուար 2009)

§Ես եմ, մի՛ վախնաք¦

(Յովհ. Զ.20)

Աշխարհի ներկայ կացութիւնը աչքի առջեւ ունենալով, հասկնալի է թէ բոլորս ալ դէմ առ դէմ կանգնած ենք բարձունքներու, զորս կը կասկածինք թէ պիտի կրնանք մագլցիլ ու յաղթահարել։ Եթէ մէկ կողմէն եկած նոր տարին անպայմանօրէն մեզի չի խոստանար հանդարտ, խաղաղ ու լաւ տարի մը ըլլալ, միւս կողմէն ալ սակայն ամէն հաւանակութիւն կը ներշնչէ ըլլալու աւելի լաւ տարի մը, որովհետեւ մեզի կը մնայ որոշել թէ մենք ինչպէ՞ս կը նայինք կամ պիտի նայինք դէպքերուն։

Մենք կ՚ապրինք անորոշութեամբ եւ յուսախաբութիւններով շեշտուած ցաւագին ժամանակներ։ Մէկ կողմէն ազգեր կը խօսին համաշխարհային խաղաղութեան եւ հիւլէական ապազինման մասին, միւս կողմէն բայց անոնք կը շարունակեն սպառազինուիլ եւ կը ծրագրեն հնարել ու կը ձեռնարկեն կառուցել նոր եւ աւելի զօրաւոր քանդիչ զէնքեր։ Թերեւս մեր այս ժամանակներու մարդը գիտականօրէն եւ ուսումով աւելի հասունցած է ու հարստացած, սակայն միւս կողմէն մենք այսօր ունինք հոգիով ու բարոյականով արժէքազրկուած, ինքզինք անկումէ անկում առաջնորդող նիւթապաշտ եւ եսասէր սերունդ մը։ Սիրելիներ, այսօր շատերու համար կրօնքը դարձած է հնամաշ վերարկու մը, որուն կը նային քամահրանքով, որովհետեւ անոնք կրօնքը ու հաւատքը փոխարինած են համակարգիչներու գիտութեամբ եւ այլ աշխարհիկ սնոտի զբաղմունքներով։

Այսուամենայնիւ, Քրիստոնէական մեր լոյս հաւատքը եւ մեր հայրերուն վկայութիւնը մեզի կը թելադրեն որ մենք հակառակ քաղաքական, տնտեսական ու բարոյական անյարիր պայմաններուն, տակաւին բաւարար պատճառ ու երաշխիք ունինք հաւատալու թէ նոր բացուած տարին կրնայ յաջող տարի մը ըլլալ մեզի համար։ Մենք կրնանք յաջող ըլլալ եւ կրնանք երջանիկ ըլլալ եթէ գիտենք թէ ո՞վ ենք, ինչո՞ւ կը գտնուինք այս երկրագունտին վրայ եւ ամենակարեւորը՝ դէպի ո՞ւր կը դիմենք։ Ո՛չ փիլիսոփայութիւնը եւ ո՛չ ալ գիտութիւնը յաջողած են տալ յստակ ու համոզիչ պատասխան մը այս հարցումներուն։

Սիրելի Քոյրեր ու Եղբայրներ,

Այսօրուայ Աւետարանը կը պատմէ թէ Տիրոջ աշակերտները ծովեզերք իջան եւ նաւակ նստելով սկսան երթալ ծովուն դիմացի կողմը դէպի Կափառնաում։ Բայց ծովը զօրաւոր հովին պատճառով կ՚ալեկոծէր։ Առաքեալները կը վախնային ու չէին կրնար ազատիլ այդ իրավիճակէն։ Յիսուս ծովուն վրայէն քալելով օգնութեան հասաւ, նաւակին մօտենալով ձայնեց. §Ես եմ, մի՛ վախնաք¦ (Յովհ. Զ.20)։

Այո, Փորձութեան ենթարկուելու հակամէտութիւնը միշտ անբաժան եղած է մարդ արարածին մէջէն, այդ պայքարը անվերջ կերպով կը շարունակուի մեր բոլորին մէջ այլ եւ այլ ձեւերով։ Սակայն Քրիստոս, այսօր Իր այս խօսքով կը սորվեցնէ թէ այդ կռիւը ուրիշը չի կրնար մղել մեզի համար, մե՛նք է որ պիտի տանինք մեր կեանքի այդ դաժան պայքարը, որ անկասկած պիտի յանգի մեր հոգեւոր յաղթանակով, եթէ միայն գիտնանք մեր յոյսը դնել Տէր Յիսուսի ու Անոր յոյս պարգեւող խօսքին վրայ։

Ու վերջապէս, մենք մեր տկարութիւններն, փորձութիւններն ու թերութիւնները կրնանք իսկական զօրութեան, ոյժի վերածել՝ եթէ միայն յիշենք թէ մենք կախեալ ենք Բարձրեալ Աստուծոյ ամենակարող կամքէն։

Փրկութեան եւ ազատութեան միա՛կ եւ իրա՛ւ ճամբան Յիսուս Քրիստոսն է։ Տէր Յիսուսին խօսքը մեր սրտերէն ներս առնելով է որ պիտի արժանանանք յաղթանակի ու մեր հոգիներու խաղաղութեան։

Իւրաքանչիւր նորաբաց օր, շաբաթ, ամիս ու տարի զարկ մըն է տրուած մեր սրտերուն, լսելով գնահատելու ըստ արժանւոյն մեզի տրուած խոստումներն, շնորհներն ու օգնութիւնները։ Մենք պարտինք լսել այդ զարկը, այդ խօսքը եւ բանալ դուռը, որպէսզի սիրոյ ու խաղաղութեան Իշխանը Յիսուս գայ մեր նաւակին մէջ Իր փառքով եւ փառաւորէ մեզ Իր Աստուածային սիրով, ամէն։

Զաքէոս Ծ. Վրդ. Օհանեան