ՔԱՐՈԶ

§Ան որ զինք ղրկողին փառքը կը փնտռէ,

ճշմարիտ է եւ խաբէութիւն չկայ անոր մէջ¦

(Յհ. 7.18)

Տաղաւարահարաց տօնի մը առթիւ այսպէս կ՚ուսուցանէ Քրիստոս Տաճարին մէջ եւ կը յայտարարէ, թէ փառքը Աստուծոյ կը պատկանի եւ մարդիկ հրաւիրուած են իրենց կեանքի ընթացքին այդ փառքը հիւսելու։ Ո՞վ չի սիրեր փառքը։ Սակայն, այս աշխարհի փառքը խաբկանք է ու գնայուն, իսկ ճշմարիտն ու մնայունն է՝ Աստուծոյ փառքը միայն։ Սկսելով Քրիստոսի հրաշափառ Սուրբ Յարութենէն, Եկեղեցին մեր աչքերուն առջեւ կը պարզէ Աստուծոյ փառքը։ Յինանց այս շրջանին, ամէն կիրակի կը ներկայանայ մեզի իր մէջ պարունակած խորհուրդով եւ իւրաքանչիւր խորհուրդ ճշմարտութիւն է՝ միակ Ճշմարիտին փառքը ցոլացնող։

Նոր Կիրակիին մենք փորձեցինք թափանցել վերանորոգութեան խորհուրդին, Աշխարհամատրան Կիրակիին՝ Աստուծոյ Խօսքին վրայ հաստատուած կենդանի տաճարներ դառնալու կարեւորութեան, Կարմիր Կիրակիին՝ քրիստոնէական անխուսափելի պայքարին։ Իսկ այսօր, լրումն ու պսակումն է այդ խորհուրդներուն՝ նոր մարդուն յաղթանակն ու Աստուծոյ փառքը գտնելու տօնը։ Պատմական դէպք մըն է, որ կը յիշատակենք այսօր՝ Ս. Խաչի երեւման տօնը, որ տեղի ունեցաւ Դ. դարու կիսուն Երուսաղէմի երկնակամարին վրայ։ Լոյսէ կազմուած Ս. Խաչի նշանն էր, որ Գողգոթայի բարձունքէն մինչեւ Ձիթենեաց լեռ ցոլանալով կ՚երեւէր։ Ժամեր տեւող այս երեւոյթը այնքան պայծառ էր ու տեսանելի ամէնուն կողմէ, որ հաւատացեալներ փութացին եկեղեցիներ ու փառք տուին Աստուծոյ։ Քրիստոնէութեան հալածանքի խաւար տարիներուն յաջորդող ճշմարիտ փառքին յաղթանակն էր՝ իր լուսաճաճանչ փայլովը։

Ուրեմն, Աստուծոյ փառքը կը յայտնուէր թէ քրիստոնեային եւ թէ հեթանոսին եւ Գողգոթայի մահուան կարծեցեալ յաղթանակը կը վերածուէր Ձիթենեաց լերան ճշմարիտ յաղթանակին եւ կը շեշտուէր Խաչի ճանապարհն ու այդ ճանապարհորդին յաղթանակը՝ յաւիտենական կեանքը։

Խաչը ամենաբարձր երեւելի արժէքն է քրիստոնեայ հաւատացեալին համար։ Հայ Առաքելական եկեղեցին գեղեցիկ մերձեցում մը կը ցուցաբերէ խաչին՝ ծաղկազարդեալ է խաչը եւ մահը չի յիշեցներ մեզի, այլ՝ կեանքը՝ նոր կեանքը, յաւիտենական կեանքը։ Այն կեանքը պարգեւելու միակ ու անպայմանօրէն իրագործելի ճամբան ու Աստուծոյ փառքին ներկայութիւնն է Քրիստոսի ցոյց տուած խաչի ճանապարհը։ Խաչը միակ երաշխիքն է մեր փրկութեան, աննուաճ նշանը աստուածային փառքին ու առաջնորդը երկրէ երկինք, այսինքն մահէն կեանք։

Խաչին հետեւելու առաջին պայմանն է զոհողութիւնը։ Պօղոս առաքեալ կ՚ըսէ՝ §Քրիստոս մեզ սիրե՛ց եւ մեզ փրկելու համար ինքզինքը Աստուծոյ ընծայեց որպէս զոհ¦ (Եփ 5.2)։ Սիրո՛յ արդիւնքն է զոհողութիւնը եւ բանալին՝ Խաչի խորհուրդին։ Մենք, այսօր, յանձն չենք առներ դոյզն իսկ զոհողութիւն, կ՚ուզենք ունենալ ամէն ինչ առանց ջանք թափելու, առանց պայքարի՝ պատրաստ, անվճառ։ Փոխարժէք տալու գաղափարը հեռու է մեզմէ։ Պէտք չէ միայն խնդրենք Աստուծմէ, այլ տանք փոխարէնը։ Քրիստոս այսօր մեր իւրաքանչիւրէն այնքան ալ մեծ զոհողութիւն չի պահանջեր. միայն սիրել զԱստուած, սիրել մեր բարեկամներն ու նաեւ մեզ ատողները. սիրել խաչը՝ զոհողութեան ու ճշմարիտ փառքի խորհրդանիշը։

Խաչին հետեւելու երկրորդ պայմանն է համբերութիւնը։ Սուրբ Գիրքը համբերութեան անհամար օրինակներով ու պատգամներով լեցուն է։ Սակայն մէ՛կ օրինակ, մէ՛կ կենդանի օրինակ միայն բաւարար է՝ զՔրիստոս։ Ան համբերեց նախատինքներու, հալածանքներու, չարչարանքներու եւ վերջապէս՝ մահուան։ Համբերութեան գերագոյն օրինակը հանդիսացաւ մեզի ու ըսաւ՝ §Ձեր համբերութեամբ պիտի փրկէք ձեր հոգիները¦ (Ղկ 21.19)։ Մենք ի՞նչ բանի եւ որքանո՞վ կը համբերենք այսօր։

Եկէ՛ք, այսօր սկսինք պայքարիլ, հետեւիլ Քրիստոսի ճանապարհին։ Առնենք մեր խաչերը, բարձրացնենք ու հետեւինք խաչի ճանապարհին։ Չբաւարարուինք մեր վզերէն գոյնզգոյն խաչեր կախելով միայն. այն խաչերը թող ստանան մեր մորթերուն գոյնը։ Այդ խաչերը թող զարդարեն, գեղեցկացնեն ու լուսաւորեն նաեւ մեր հոգիները։

Մենք եւս ի՞նչ բանի պէտք ունինք, այս դարուս, եթէ ոչ զգալ Խաչին հովանին, Խաչին լուսաշող ներկայութիւնը մեր կեանքին մէջ եւ Խաչի ճանապարհը, որ նեղ է ու սակայն փրկութեան կ՚առաջնորդէ։

Եկէ՛ք այսօր, համբերութեան ու զոհողութեան հոգիով ազատենք մեր հոգիները խաւարին գերի ըլլալէ ու վերացնենք առ Աստուած՝ վերածելու զանոնք լոյսի խորաններու։

Ձայնակցինք շարականագրին, փառաւորենք խաչը, հաւատալով անոր պահպանարար ոյժին եւ §ցնծութեամբ երգենք¦, ըսելով՝ §Զօրութիւն սուրբ խաչի քո Քրիստոս, որ կանգնեցեր ի փրկութիւն աշխարհի. սա պահեսցէ զմեզ յամենայն փորձութենէ¦. Ամէն։

ԹԱԹՈՒԼ Ծ. ՎԱՐԴԱՊԵՏ